"A Wild Gust of the Absolute" | A New Poem (English/Polish) 2026/08/28.

A floor higher, we're smoking grass
climbing up the tightrope walker
digesting grasshoppers, seahorses
echo

we tramp toward a shrouded beach
of a drunken moon
inhaling the fumes of youth

could someone pass the flashlight?
picking at the stars
digging into the topic of graves

look, a wild cactus grows there
someone turns on a lamp to Indian music
incense goes quiet
Kali dances

someone ought to disinherit us
God created a flawed pair
and word has it they both had navels

who is the navel of the world
Maria Juana
and
a wild gust of the absolute

***

piętro wyżej palimy trawę
wspinamy się po linoskoczku
trawimy koniki polne, koniki morskie
echo

drepczemy w stronę spowitej plaży
pijanego księżyca
wdychając opary młodości

czy ktoś może podać latarkę?
dłubanie w gwiazdach
drążenie tematu grobów

spójrz, tam rośnie dziki kaktus
ktoś zapala lampkę przy hinduskiej muzyce
milkną kadzidła
Kali tańczy

ktoś powinien nas wydziedziczyć
bóg stworzył ułomną parę
a wieść niesie, że oboje mieli pępki

kto jest pępkiem wszechświata
Maria Juana
i
dziki powiew absolutu

"The World is Open Again" | New poem, 2026/06/22.

There are old wounds
and new territories
there are Buddhas
and hooks
there are songs
and protests
there's nothing new on the wind

I cross the old district again
feeling the thin veil
of love
expand upon the horizon

the sun is exceptionally silent
but I feel it talks to me
full sentence
on flight
and resurrection

I climb the rooftop
joining the chorus
of clouds
accompany the king
and daddy
sang bass

I wish I had talent
of some kind
real kind
kind
kind

but all I can do is play
guitar
and moan about highways
record it on a phone
as new technology
allows

and publish it on youtube

there's something closing
in
true
and I'm distant

streets are cruel
kebab cold
beer warm
good women
dead

love is a token
of Indian
arrows

I'm lost, maybe, falling
from skies
the dawn is pale
and I've gone
beyond

but the world is open again

"Bum District" | New poem, 2026/06/21.

Warm morning sun
strokes my joint
I raise up
I stand tight
I count the Indu smokes

There's a sullen aftertaste in the
cloudburst eyes
of my girl

She stands upfront in the middle
of the sunlit razor edge
of sky
I am not prepared for this color
but she sparkles it
infinitely
above
my thunder

There's a road I can't take
trapped in the wheels
of my car
traveling south from the southern point
to reach the furthest
north

What kind of an expedtion
needed to part
the clouds from the sun and the morning
and light up another joint
in the face of all deities
and losers

I am bum district
there are no colors
above me

"Ghosts of Brooklyn" (BRAND NEW SONG, Lyrics, 2026).

Echoes of future knock on your door

Echoes of past you don't dare explore

Pictures of Annie and memories of weed

Sick weirdos running on fumes of dead speed

When you're tired of London and sick of Berlin

Man, you must have seen

The ghosts of Brooklyn

Coincidence crawls so you better beware

The last silver coin is no reason to care

The wasteland is barren and so are your bones

The dealer is calling don't pick up the phone

When you're tired of London and sick of Berlin

Man, you must have seen

The ghosts of Brooklyn

The air is so heavy it's murder to soul

You care less for fortune and masks to explore

You care more for the living but you cherish the dead

If only their spirits could fly from your head

When you're tired of London and sick of Berlin

Man, you must have seen

The ghosts of Brooklyn

"Jowisz" / "Jupiter" | New Poem, Polish/English 2026/02/12.

Znajomy stalowy
dym
o smaku mięty

wlewa się w tkankę ostrości
klisza dnia
wzdycha

ktoś robi zdjęcie
w przelocie
ktoś inny śmieje się
z grajków

grajkowie śmieją się z całej planety
nawlekają Jowisza
na palce

Jowiszem łatwiej grać na basie - mówią
a ja wątpię, czy naprawdę śnię
czy kłamliwie
słucham

muszę kupić struny
przeczytać jakąś książkę
z dziesięć lat nie pisałem wierszy - myślę

a grajkowie śmieją się ze mnie
wciąż kradną folk i bluesa
mnie nazywając złodziejem

jak tu śmiesznie, jak wątło
niech ktoś
poda pomost.

***

A familiar steel
smoke
with a taste of mint

pours into the tissue of sharpness
the day’s film
sighs

someone takes a picture
in passing
someone else laughs
at the buskers

the buskers laugh at the whole planet
they thread Jupiter
onto their fingers

It’s easier to play bass with Jupiter, they say
and I doubt whether I’m really dreaming
or falsely
listening

I have to buy strings
read some book
it’s been ten years since I wrote a poem — I think

and the buskers laugh at me
still stealing folk and blues
while calling me the thief

how funny it is here, how fragile
let someone
offer a bridge.

"Ząb" | Nowy wiersz, 12.09.2025.

Dziennikarze szczują wojną
inni piszą wypłowiałe
spleśniałe
recenzje

w całej tej zawiści
nienawiści
zazdrości
głupocie
i braku sznurówek w mózgu
łatwo się
zapomnieć

przypominam ci jednak, że
masz obowiązek żyć
tak, jak zostałeś
wychowany

więc kiedy szczucie wojną skończy się wojną, zasiądź
karnie za radiostacją
i siej informacyjny zamęt na tyłach
wroga

na przodach zresztą też

właśnie tam
brakuje ci
zęba

"Big 40" (New poem, 2025/06/23).

The fortieth ant civilization is dying
for me a day has passed
I am the god of a hundred-armed idiot

I climb a mud hut
I look out for the sun from behind a screen of ruins
war everywhere, but for me there is peace

there are new territories, old writers abandon their pens
new writers have nothing to write about
the god of everything is the web
spiders feast on the hand
of one in a hundred

the forty-first ant civilization will arise tomorrow
forty revolutions under the sun
and what else can we expect?

maybe more coffee and hundred-armed idiots
the deities of India cry over the fate of the nuclear moon
which was once the gateway to the Universe

"Nonsense" (New Poem, Polish/English, 29.01.2025).

Bezsenne dni w Kottbusser Tor, ociężałe spektakle światła
dwa razy cisza powtarza skutecznie mantrę pierwszego działa

Czy jest już za wcześnie na sen, może wcale nie kamień
podrygi punkowego bohatera

Kamień toczy ropę z ucha, ucho nastawia się na odbiór radia
w małym poddachowym pokoiku

Kotti śpi, albo udaje czuwanie, jak pilot od TV tamtego ranka
kiedy ktoś przełączył wiadomości na kolor jej ust

I ona stała się ciszą, snem, na który za późno, przechadzałem się z Porterem
po najpodlejszych ulicach, cud, że nikt nie zadźgał mnie
nożem

Trafiłem na koncert The Boots, żony muzyków były zaskoczone
że młody Polak kojarzy coś więcej, niż Lecha Wałęsę

Mam jednak wąsy, choć wtedy ledwo miałem włosy, zgalając wstyd
porannych butów, detoks malinowego księcia

Pisałem "King of Kreuzberg" na jednej serwetce, w kawiarni na szczycie świata
hej, to wygląda jak Sputnik, krzyknęła
rozkładając skrzydła krwi nad chodnikiem

Spadła prosto w czerwoną gwiazdę Alexanderplatz, próbując
pociągnąć mnie za sobą, byłem jednak za ciężki, opity piwem
obżarty pizzą z jalapeno

Teraz wspominam złote dni, które były brunatnym gównem
kolejnego upośledzonego strażnika

Po tej stronie świata zawsze pada deszcz
i Faraon bredzi o życiu

***

Sleepless days in Kottbusser Tor, heavy spectacles of light
the silence effectively repeats the mantra of the first cannon twice

Is it too early to sleep, maybe not a stone at all
the twitches of a punk hero

A stone drains pus from the ear, the ear tunes itself to the radio
in a small attic room

Kotti sleeps, or pretends to be awake, like the TV remote control that morning
when someone switched the news to the color of her lips

And she became silence, a dream that was too late, I walked with Porter
through the meanest streets, it's a miracle that no one stabbed me
with a knife

I came across a concert by The Boots, the musicians' wives were surprised
that a young Pole knows something more than Lech Wałęsa

I do have a moustache, although I barely had hair then, shaving off the shame
of my morning shoes, detox of the raspberry prince

I wrote "King of Kreuzberg" on one napkin, in a cafe on top of the world
hey, that looks like Sputnik, she shouted
spreading wings of blood over the pavement

She fell straight into the red star of Alexanderplatz, trying
to pull me with her, but I was too heavy, drunk on beer
gluttonous on jalapeno pizza

Now I remember the golden days that were the brown shit
of another retarded guard

It always rains on this side of the world
and Pharaoh talks nonsense about life

"Płonie" | Nowy wiersz, 13.01.2025.

Ilekroć wzdychasz do muzy, muza
podnosi odkurzacz - śmieje się z wczorajszego
robotnika, dziś pochłoniętego manią motyli

co zbierasz, podróżniku, nic z tych łódek
nie przepłynie na drugą stronę Nilu
nic z tych piramid pod lodem
nie strawi ognia rozkoszy

może warto odegnać fałsz, wczorajszy postument
artystów, szalonych naukowców
w cyfrowych laboratoriach

wiem, jestem jednym z nich, odkąd gitara akustyczna
wisi na ścianie, nie sięgam po uczciwe nuty
tłumaczę śpiew ptaków na pianino, którego partie odtwarza
mechaniczny śpiewak Dron

błędem jest nadawanie imion ptakom
możesz ukraść ich pieśni, ale nigdy nie polecisz
wyżej niż tanie linie lotnicze do celu

nie ma co płakać, nie ma potrzeby krakać - nic nie dzieje się
wcale, przyczynoskutek obumiera jako nieużywany
element
improwizacje niosą ferwor zachęty, może warto zagrać jeszcze
kilka koncertów

poczekać do wielkiej czterdziestki, wyprowadzić psa
i sprawdzić, czy coś nie
płonie.

***

Whenever you sigh to the muse, the muse
lifts the vacuum cleaner - laughs at yesterday's
worker, today absorbed in the mania of butterflies

what do you collect, traveler, nothing from these boats
will sail to the other side of the Nile
nothing from these pyramids under the ice
will consume the fire of delight

maybe it's worth driving away the falsehood, yesterday's pedestal
of artists, mad scientists
in digital laboratories

I know, I'm one of them, since the acoustic guitar
hangs on the wall, I don't reach for honest notes
I translate bird songs onto a piano, whose parts are played
by the mechanical singer Drone

it's a mistake to give names to birds
you can steal their songs, but you'll never fly
higher than a budget airline to its destination

there's no point in crying, there's no need to croak - nothing happens
at all, the cause-effect dies as an unused
element
improvisations carry the fervor of encouragement, maybe it's worth playing
a few more concerts

waiting until the big forty, taking the dog out
and checking if something's not
burning.

"Relikt" | Nowy wiersz, 4.12.2024.

Kobiety grają w ping-ponga, zmieniają
stroje jak na
wybiegu
a heros nocy wyszedł z 
papierosów

przeczesuje rzednące włosy
czyta książkę telefoniczną, taki sam relikt
jak on

w tych realiach jest zbędny, w tej ulicy
kryje się pustka niedzielnych
obiadów

na których wszyscy karnie kompotem
popijają mielone z
mizerią

nasz heros też je mięso, jednak nie ma
rodziny, w związku z czym wysklepia
się w kościół

jako budynek całkiem ciekawy, jako wspólnota
taki sam relikt jak
on

może dlatego znajduje pocieszenie
w Biblii otwartej na Apokalipsie

przynajmniej całe to gówno się skończy, tak jak
ja o jedną butelką
za dużo.