"Mills of Karma" (New poem, 2021/10/28)

There's a story I once heard
about a man climbing buildings
for fun
not a professional
just a hero
why was he dressed like that
stark naked except for a superhero cap
on top of Mount High Rise
he was a prophet in the old days
choosing valleys and lowlands
his new hobby
made him feel the bone
stuck firmly in his throat
acid god of death doves

there's a story he once heard
about a man writing poems
for fun
not a professional
just a writer
why was he distracted by the ghosts of sculpted dusk
and jazz songs on the radio
he was a prophet, too
but those days are long gone
on top of Mount High Rise
they met
both high as fuck on juices of life
lead and petrol and vodka
scum marijuana chicks

why were they both women in this new tale
is unsure even to me
the sculptor who's trying to make his own
Mills of Karma
in the meadow
below our heroes
pedestals for their egos
egos for their debt
and debt of death and birth in the lowlands

we only dream of low
we are free in dreams only
like Lee Hazlewood once said
and journalists are mad horses
give them too much bread
and they choke
give them fire and they beg for a pool
in the Mills of Karma
never constructed
high on the Mount of devastation

"Abandon" (New poem, 2021/10/28)

Absurd game of chess
illiterate sports fan in the corridor
someone's talking the hep jive again
cool it down I say
there's no need to exist
we can all dream a while in our machines
exhausted but free
tormented but elaborate
exit the corridor
leave sports transmissions behind

there is an urge in every person
a person in every coffee
a coffee for every tree
the ones we climb on jazz wings
polka dot slash
coma morning

we are what we breed to be – but there's no need
to vanish
we vanished when we were born
to this funfair of an echo
of something called world
resting on creamy valves of dawn
archangels and madmen
calling and responding

in these situations
the only will is good
and the only good is abandon
abandon me
abandon you
abandon this and that
we are schooled well in this art
if any art is available
use it as weapons
against calmness
against the creamy balm of forgetfulness
abandon
but not if you were before
hurry
there's no need to exist
but some are stripped to bones
inhaling A-bomb air
and maybe they need comfort

shrieks of pain through the skull naked sky
abandon, abandon
the only absurd game of chess
available in this season

Noiseless Mars

Noiseless Mars

armpit June sweat odour
sunny as Cola
biologically perfect
electronica
I taint my gums on Camembert
balcony, admiring the piano lessons
girl – she'll learn on music theory
and won't miss the beat, unlike me
I will never learn more about
guitars,
but hey, we've got noiseless Mars
somewhere gliding along the skies
with the first song I wrote
it'll drive me back
to Cafe Zapata nights
and a small Zehlendorf room
where I learned poetry – admiring
the sculptress that lived outside
her garden glass filled with
resonating men she made
for dates and amusement
with poems her schizophrenic self
threw out of a window
like mantises out of my
Canadian poets' textbook
mine landed softly on strange
poznanian pages, notebook
filled with prayers
chants, short answers
to complicated voice mail questions
like
“how was your day in Berlin?”
Well, how do I know?
I wasn't even
moving.

Sarah’s Ceremony

Sarah’s Ceremony

Her body – Jewish, perfect
smells of death in the river
Indian beads, dead tulips
larks in gore
satin the fire
licking their tongues
working the magic all-nighter
listening to Monk
as the wind dances by

aluminum resonating oceans
crawling out to the shore – brilliant
bathed in the lunar lighthouse
a klezmer band improvising "Sara"
in lounges of sand, on chimneys high
her hoarfrost windows
come to bejewel
song vessel

a ceremony

the stripper's awake in my curves
one flake in her eye
the other caressing
what's left of my skin
melting, tracing her trails
acting out trial & mercy
to make me happy
in this or another
ceremony

praising the beauty
of anonymous sundown:
knowledge – mute understanding
by Sarah's undemanding side
dependent on the stars
& like these stars eternal

eternally unsigned

Codename Atlantis

Codename Atlantis

Flying saucers by chance
in the pastel chalice
of youth
drink while you may
says Doctor Inertia
alien commanders are waiting
to tentacle your world
pyramid builders to some
planet destroyers to others
they sharpen their sci-fi claws
while down here you know
they've none
but friendly wavelengths of time
you try collect them
saucers are landing
they detected Atlantis
below megatons of polar snow
triple sunrise approaching rainbows
falling on earthly heads
if this ain't privilege of birth
at a perfect time
I'm not sure what else could be
flashes of new faces
eruptions of stranger kisses
no more blocks of men
pure meadows of space instead
eternal holidays
going someplace else
by chance with Solar Angels

Birdgirl - girlbird
palm tree coma Atlantis
sing exotic tunes
night bliss market
maps of tropical lands
something majestic, mythical
looms its ship on the horizon
eternal jungle, pure nostalgia
moist fragrance, echo mermaids
huts of distant light crawling
song smoke swifts
drums lift the night lid
eyes of drummers sparkle -
lonely beads
of day, how many words
she says Hello, pale German
chick of the Autobahn
poems a mass
we tried to caress the island
she only shook
volcanoes and craters, shrugging
ship lands at dawn
tribes enter forest
exotica newcomers
brave
in the phase of their conquest
leave nights to burn
the setting suns of life

Fulling

A statue of light
exists erects its shaky visage
above
all night cafes
shiver
in the moonlight, a broken boy
wandering to the gaze of
his girl

he used to be in his teens
when I started writing this poem
on a napkin that says "goodnight"
to those
who are given
in
to
the blessings of sleep

with a moon this full I'll never sleep
I'll gaze at the boy
and his girl
and I'll try write a song for them
for not
about
of the lengths we have to go
to finally be as full as
the moon
above us

as deep as sleep
and as awake as an Indian chief
before his battle

echoes of an old Hendrix song
in the corridor
he makes everything sound futile
but I love the man
borders of death
swallow his gear
and here he is again
naked with an acoustic
guitar

I much prefer this statue
this must be
Seattle
supersonic
though it's all
too psychedelic for the US of A

Swinging London
had a better clue

anyway, this young couple
vanishes with the naked maestro
and here am I alone
fulling the moon to oblivion.

Ghosts

My limbs break into the silence
a teacher talks spiritual li(n)es
in the distance a Kazakh radio is wind
transmitting
dreams of tomorrow's
nightmares
I can't believe my limbs
are part of me - and a painter weeps from excess
the oceanic marvel of love
which is an overused word
vanishes
into the sleep haze

I would draw beach huts
sun tents and
sand mirrors, I would
see a stratospheric lady of satori
letting go of
golden balloons
in the sunrays
I would
collect wind
into coffee cups
hearing it sing
of seashells, hey

oceanic marvel!
where is your teacher now
learning to write complicated scenarios
while life happens suddenly
over bridges of death
it weaves horrid blazes
rainbows waterfalls and seagulls

we light colored lanterns
and pour them into sky

sky
is breaking into the silence (with me)
and my limbs are rendered useless
by the new coming race
of
ghosts

Cosmic Cinema

In the cosmic cinema
Planet Earth in rear-view mirror
Smoking cigarettes with god
The view couldn't be clearer
Dancing light through Saturn's rings
Drunk on sun and weather
Satellites in altered states
Sing this one together

On a stratospheric globe
I am swimming backwards
Astronauts receive my songs
Flutes and drums of badlands
Speeding up the Milky Way
High on weeds of treasure
I am now becoming one
With the universal pleasure

You are a lady bright and fair
You have Atlantis in your hair
Your fingers reach the inner sun
Your brain forever on the run
You guide my way through distant stars
You are a flower wide and far
Your pillow wind of darkly daze
Is like a pearl of winter haze

You whisper:

Run away, run away as far as possible
Just go back into yourself
Nothing else could have happened
And you can only give up once
He doesn't give up when the sun rises again
I do not give up when it sprinkles heavily from the sky
When the storm hits lightning
Because we're really still just alone

Neutronics 1957

Kiedy londyńska wioska nas złagodzi, pozostaną tylko hippisowskie hymny o świcie i delikatny aromat Maroka. I wystarczająca przyszłość, która była dla nas jak katedra, gorsza godzina, dziwna partia czasu, podczas której ludzie nie operują. I Bob Byways, nasz najmodniejszy prezenter, sprzeda nam chlew przemywający oczy zakłóceniami w audycji o giełdzie i topowych garniturach. Spodziewam się, że ten czerwony kutas tam właśnie pobiegł, na giełdę – zawsze podążał za stadem. On i inne sytuacje w społeczeństwie, które dozuje oddech. Wróg w tym, co jesz stary, możliwy gang był wyłączony z użytku, znaki zbierają zgniliznę, a życie albo i było, i do diabła nie goń więcej za Londynem, albo krzycząc nie, nie, nie, nie, nie, nie, minęło w Londynie nad tobą, za nim, przed tobą. Czarny fosforyzujący samochód, choć zamiast tego, Bestia tutaj był zakładem i trochę przerzuciłem się nad moim perforowanym mostem. My tylko tam w nim śpimy i spodziewałem się, że choć przyszłość nie była moja, to ta fałszywa złośliwość widziana właśnie w tobie została umieszczona za Uciskanym przed powodami, dlaczego wyglądam źle na moim pasie. Powiedz, czym więcej jest do setki innych kobiet podobna Ona, zjazd przed dwudziestą. Coś starego, ohydnego, Bestia miał to i bez ręki, w pustym rękawie – zostawiłem ich więc w karczmie, a dziesięć minut później na zewnątrz uprzejmie i szaleńczo wciągnęło mnie piętnaście ramion drżących samotnie, jak ugotowane orchidee, które tylko dla profesorów psychologii były wargami, oni, ja, diabeł, była i Ona, a ja pykałem sobie fajkę i powiedziałem, angielski styl na kapeluszu, tu twoje rzeczy i nowy pacjent. Narkotyk ludzkości najłatwiejszy do przyswojenia, o kobiecej motoryce, rozdaje nasz wygaszony wyścig, aby iść dalej i uderzyć w gong, a wtedy narkotyk przemówi. Ona na to, że spokojnie, jakoś miała bunt, i przeszło, z wyjątkiem filozofii, ale drzwi trzaskają w sposób rodzinny. I wiedziałem o tym, i na ich miejscu chciałem płakać tak jak robię na co dzień, kiedy nie widzisz, bo akurat śpisz, a płatki na mleku stygną. Synu, wiedziałeś o tym, że szczęśliwie pokazałem „fuck off”, gdy Bestia minął przekreślony znak i rozbił auto o parkometry. Zaczynając od trzech, trójcy świętej, było tak niewielu bogów, może tylko słońce o świcie i zmierzchu. Bestia pisał świetne wiersze, ale teraz będzie kaleką. Nie chciałem tych pod ziemią, i nie pytaj o mój zaawansowany męski zmysł błyskawicy, a daj mi minuty i biegam, tak, od razu biegam, bo mam na to ochotę. Bezpieczny zestaw, o którym mówi się, że mówi. Nie wiem, telefon, czy inne gówno. I dziewczyna podobna do Polly Magoo, która wygrała sieć, zdecydowała się na uścisk, był bez słowa, zatrzymała mnie. Co znaczy, „wygrać sieć”, spytałeś. No więc prawdopodobnie oznacza to stać się mistyczną pajęczycą mody i wygrać na loterii ostatniego macho. Wszystkie ramiona są stabilne, pewne że zobaczę małżeństwo. Ty stoisz teraz tam, gdzie eony całe minęły wyprzedzając je o eony kolejne, pytająco naga w nimbie poranka. Gdy droga przez pustynię, powiedział wcześniej, hej kochanie wiedziałaś o tym i przetoczyłaś się we mnie w głąb ciebie, gdy droga przez pustynię zelżała. Kurz lepiej mógł pozostać w ryzach. To dlatego położyłem członka na dachu i bulgotałem. Przenikam miasto do niesamowitego szaleństwa, kiedy tam skręcałem śmierć wyła, ten gliniarz, jak on jest taki wielki, podżegał tylko sytuację, ja i Polly z rąk do rąk na LSD, wy wszyscy splecieni w pocałunku. No to biegnij żyjąc przypadkowo wokół tego zamieszania lub pozostań sensem hippisowskiego hymnu, jakiegoś naiwnego tekstu zbazgranego zniewieściałą dłonią na skrawku papieru toaletowego, który uchodzi za poezję w pewnych specyficznych kręgach. Ja, te usta ukochanej publiczności, powiedział Bestia, idź w rok, który pozwolił się wysmarować gównem, jest dla ciemności stwardniały w oszałamiający cię po drodze ekskluzywny sposób, co podobna Polly ładna jak dwa orzechy dupa, dobrze do rzeczy gadająca bez zwymiotowania, blada jak nieodparta ja, do diabła, nie smaży teraz obiadu, lub nie zapomni, że wstrzymała przyszłość i mamy tu wieczny London w eksperymentach radiowych 1957. Forte, zażądał dyrygent, ale ja dzwonię przed uznaniem na kolanach waszej racji, aby być narkotykiem dobrze schowanym przed kolegą. Uważałeś, że masz co trzeba, stary, ale znowu wystrzeliłeś mnie w słońcu. Potem noc kocha tak jak w Londynie tylko kochać potrafi, a po adaptacji sali prób, którą maluję po południu, jestem czarny jak po trumnie.

The Machine is Always Right

The Machine is Always Right

A synthesizer moans in the distance
I lay stunned under my woman's blanket
New York is calling but I ignore the urge
Distractions worry everyone
We should be safe in flower power of the witching hour
I listen to an organ concert again
They happen in our local church every Saturday
Every Saturday
I'm keen on golden religion, misspelled names
And noise
Noise
Noise keeps me alive
Let's find another barge
The synthesizer moans again
I seem to recognize the pattern
I'm sure it happened in a Schwarzwald corner of the world
Laying stunned under your girlfriends' blankets
Trying to transcribe the new found sound
It has no boundaries
But everyone is safe
Noise pollution ready
We lay alert
We lay alert
Lay and listen to the machine
The machine is always right
We lay and listen to the machine
The machine is always right
We lay and listen to the machine
The machine is always right
A synthesizer moans in the distance
I lay stunned under my woman's blanket
Distractions worry everyone
They happen in our local church every Saturday
Every Saturday
I seem to recognize the pattern
It has no boundaries
Everyone should be safe in flower power of the witching hour
I listen to an organ concert again
Keen on golden religion, misspelled names
And noise
Noise
Noise